Być może ani opis (w którym jest napisane zakończenie książki), ani okładka zbytnio nie przyciągają do tej książki, lecz wbrew pozorom lektura jej wcale nie była taka zła. Jest o zresztą chyba prawdziwa historia. Nie ma w niej rozdziałów, całe opowiadanie to jedna, zwarta całość, która liczy 148 stron. Jest pisana w 3os. ale przypomina raczej wpisy z pamiętnika. Krótkie opisy dnia z uwzględnieniem (często) miejsc, dat i osób, które w owym wydarzeniu uczestniczyły.
Historia opowiada o losach nastoletniej narkomanki Kingi. W jej życiu przewijają się tumany nowych znajomych, którzy mają niekorzystny wpływ na wybory młodej dziewczyny. Zresztą nie wiem, czy bez nich Kinga nie postąpiłaby podobnie. Była satanistką, buntowniczką i tłumiła w sobie nieokiełznany gniew, który okazywała w swoich dziełach. Była, jak sama się określa- artystką i twierdziła, że lubi tworzyć podczas działania narkotyków. Dużo imprezowała, romansowała, słuchała muzyki, tworzyła, piła i brała. Twierdziła, że chce żyć szybko i umrzeć młodo. Z początku stan wywołany przez narkotyki podobał jej się, chciała próbować coraz to nowych towarów. Wkrótce jednak stała się przewrażliwiona, świat stał się dla niej ponurym i niebezpiecznym miejscem oraz poczuła, że nie bierze już dla przyjemności, lecz z przymusu. Uzależniła się i musiała ćpać, czy chciała, czy nie.
W tej książce można znaleźć wiele nazw zespołów (przeważnie metalowych), co jest ciekawym urozmaiceniem opowieści. Jak dla mnie akcja toczyła się trochę zbyt szybko, było zbyt bardzo opisowo i mogłoby być trochę więcej powiedziane o różnych wydarzeniach, osobach, uczuciach... To wszystko jakoś zbyt słabo przypominało opowiadanie, którego końca jesteśmy ciekawi i go wyczekujemy (szczególnie, że jest on podany w opisie). Mimo wszystko książka wcale nie była zła, może to dlatego, że ogólnie lubię czytać o narkotykach itp.
Opis:"Książka Biały Labirynt Małgorzaty Goludy dołącza do prozy, popularnej wśród młodzieży, i nie tylko (między innymi Pamiętnik narkomanki Barbary Rosiek czy klasyki gatunku dokumentalna książka My, dzieci z dworca ZOO Kaia Hermanna i Horsta Riecka), odnoszącej się do tematu narkotyków, narkomanii wśród nastolatków, uzależnienia i destrukcji narkomana, często kończących się śmiercią. Sądząc po statystykach i wpisach na forach internetowych, temat jest niezwykle aktualny. Biały Labirynt Małgorzaty Goludy włącza się w ten nurt nie tylko swoją treścią, ale też interesującą formą zbeletryzowaną historią młodej narkomanki, opowiedzianą bez patosu, najzwyczajniej, a przecież przejmująco, językiem samej bohaterki, która (optymistyczne!) poradziła sobie z nałogiem, wydostając się z białego labiryntu. Czy zechcesz się o tym przekonać, Czytelniku. ze wstępu Róży Czerniawskiej-Karcz"
Moja ocena:
6/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz